Το Δωμάτιο με τις Μυλόπετρες
Eδώ βρισκόταν το καθεαυτό κτίριο του υδρόμυλου. Στο ισόγειο λειτουργούσε ο χώρος άλεσης, ενώ στον όροφο υπήρχε ένας μακρόστενος χώρος που χρησίμευε ως αποθήκη σιτηρών. Στο πάτωμα του ορόφου, ακριβώς επάνω από τα δοχεία τροφοδοσίας του μηχανισμού, υπήρχαν μικρές τρύπες. Από αυτές, σύμφωνα με την προφορική μαρτυρία του κ. Κυπαρισσά, οι χωρικοί έριχναν το σιτάρι για να ξεκινήσει η διαδικασία της άλεσης. Εκεί υπήρχε επίσης μια καταπακτή, που οι παλιοί την έλεγαν «γκλαβανό». Μέσα από αυτήν και με τη βοήθεια μιας ξύλινης σκάλας εξασφαλιζόταν η επικοινωνία του ορόφου με τον μύλο στο ισόγειο.
Ο υδρόμυλος δούλευε με δύο μυλόπετρες, που κινούνταν από δύο οριζόντιες φτερωτές, στον λεγόμενο «ελληνικό τύπο». Το νερό έφτανε εδώ από τον ποταμό Χαβρία. Η «δέση», δηλαδή το σημείο όπου ξεκινούσε το αυλάκι του μύλου (ο μυλαύλακας), βρισκόταν περίπου 500 μέτρα βόρεια. Εκείνο το αυλάκι οδηγούσε το νερό κατευθείαν στο κτίριο, όπου αντί για δεξαμενή υπήρχε μια διαπλάτυνση. Από αυτό το σημείο ξεκινούσαν δύο λιθόκτιστοι αγωγοί με έντονη κλίση, που διοχέτευαν το νερό με πίεση στις φτερωτές. Αφού έθετε σε λειτουργία τον μηχανισμό, το νερό έφευγε νότια και κατέληγε ξανά στην κοίτη του Χαβρία.
Ανάμεσα στις δύο μυλόπετρες, θα δούμε μια εσοχή στον τοιχο. Εκεί υπήρχε κάποτε μια βρύση, που έτρεχε αδιάκοπα όσο το αυλάκι είχε νερό
Σχεδιάγραμμα λειτουργίας μύλου ελληνικού τύπου
Ακούστε την ηχητική αφήγηση σχετικά με τον κεντρικό χώρο του νερόμυλου: του χώρου με τις μυλόπετρες.